Maandag heb ik via skyp een tiental minuutjes met mijn dochter gechat. En heb ik beloofd om wat nieuwtjes op haar blog te melden.

Jammer genoeg lukt het haaar niet om foto' s op haar blog te zetten. Ze heeft wel reeds foto's genomen met het kleine fototoestel van haar broer maar haar nieuw fototoestel dat ze speciaal gekocht heeft voor deze reis heeft ze nog niet durven gebruiken omdat ze in de sloppenwijken verblijft en bang is voor de reactie van de buren.

Vanaf deze week werken Lara en Tara op verschillende diensten, Lara staat op orthopedie waar veel mensen liggen met amputaties. Alles is daar veel primitiever wat het werk ook lastiger maakt.

Ze zijn steeds omringd door hun Gambiaanse familie en hun vrienden waardoor ze amper tijd hebben voor zichzelf. (En daar heb je af en toe wel eens nood aan)

Een doorsnee dagje ziet er als volgt uit : 's morgens om 7 uur opstaan, broodje met confituur eten, werken van 8 tot 14 uur in het ziekenhuis, om 15 uur eten (vis, rijst en groenten) in het gastgezin en dan bij de familie zitten tot 's avonds, slapen rond 22-23 uur.

Als ze op verkenning gaan gaat er steeds iemand mee van de familie en ik kan me voorstellen dat dat niet altijd zo leuk is (maar ze dragen wel zorg voor hen en dat is ook een geruststelling)

Het gastgezin bestaat uit Christina en zoontje Sonny en een nichtje (wonen beneden) en Sonnyboy en liefje (wonen boven) en dan is er ook nog Francis (wie dat is heeft ze niet verteld). Lara en Tara slapen op de bovenste verdieping op een matras op de grond (met weinig comfort)

Het sanitair is een toilet zonder bril en een primitieve douche die niet werkt. Het wassen van kleren gebeurt zoals in de goede oude tijd en alles wordt dan in het zonnetje gedroogd.

Na dezeweekmet wat aanpassingsverschijnselen (warmte, cultuurschok, ...) zou ze terug kiezen voor een Afrikaanse buitenlandse stage. En dat is een goed teken !

Het enige probleem is dat de planning om te werken aan hun schoolwerk in het gedrang komt omdat het internet niet zo vlot is en het werkje afgegeven moet worden voor ze terug in België zijn. En dat vind ik jammer omdat zij zo'n plichtsbewuste dochter is.

Ziezo ik hoop dat Lara tevreden is met mijn verwoording van ons gesprek en dat de bloggers iets meer weten over het Gambiaanse leven van mijn dochter.

Tot nog eens

Groetjes van Linda (mama van Lara)